مهدي عليه السلام چگونه متولد گشت.                                                        

مادر بزرگوارش كه بود و هنگام ولادت او چه كرد؟

چه كساني پس از تولد ايشان را ديدند و امام حسن عسكري چگونه ياران و شيعيانش رااز ولادت مخفيانه فرزندش آگاه ساخت؟

كليني در كتاب «كافي» نقل نموده ولادت آن حضرت در نيمه شعبان سال دويست و پنجاه و پنج هجرت بوده.[1]

پدرش امام حسن عسگري (ع) و مادرش حضرت نرجس خاتون (عليه السلام) مي باشد و كيفيت تولد آن حضرت از زبان مبارك حضرت حكيمه خاتون دختر امام محمد تقي جواد (عليه السلام) و عمه امام حسن عسگري (ع) بدين شرح است.

او مي گويد شب نيمه شعبان سال 255 هجري قمري امام حسن عسگري (ع) مرا خواست و فرمود امشب نيمه شعبان است لطفاً نزد ما باش چون حق تعالي امشب فرزندي را متولد مي كند كه حجت او در روي زمين است.

عرض كردم مادرش كيست؟ فرمود : نرجس خاتون است.

گفتم : فدايت گردم ! اثري از حاملگي در نرجس خاتون (س) نيست.

فرمود : همين است كه مي گويم.

سپس به خدمت نرجس خاتون رفتم سلام كردم و نشستم او خواست لباس مرا عوض كند و كفشهاي مرا بيرون آورد.

فرمود : بانوي من شب بخير

گفتم : بانوي من و بانوي خاندان ما تويي

فرمود : نه من كجا و اين مقام بزرگ

گفتم : دختر جان امشب خدايتعالي پسري بتو عنايت مي كند كه سرور دو جهان خواهد بود وقتي اين كلام را از من شنيد با كمال حجب و حيا سر را به زير انداخت.

سحر براي اداء نماز شب بيدار شدم ديدم نرجس خاتون (س) هنوز خواب است و هيچ آثار وضع حمل در او نيست پس از نماز شب مقداري خوابيدم ولي پس از چند دقيقه با اضطراب از خواب پريدم ديدم باز هم نرجس خاتون خوابيده است با خودم فكر مي كردم كه چگونه ؛ ناگهان حضرت امام حسن عسگري از اتاق خود فرمود كه عمه جان شك نكن امشب فرزندم متولد مي شود.

من وقتي صداي آن حضرت را شنيدم مشغول سوره سجده شدم و سپس سوره يس را خواندم كه ناگهان ديدم نرجس خاتون (س) از خواب پريده و مضطرب است نزد او رفتم. گفتم : آيا چيزي احساس مي كني ؟ گفت : بلي

گفتم : دل قوي دار اين مولود همان مژده اي است كه به تو داده ام كه ديدم طفل متولد شده و صورت روي زمين گذاشته و خدا را سجده مي كند حضرت را در آغوش گرفتم ديدم پاك از جميع آلودگيهاي كه ساير كودكان دارند مي باشد. بعد از آن حضرت امام حسن عسكري (ع) از اتاق صدا زد كه عمه جان فرزندم را نزد من بياور. من او را نزد امام بروم امام دست زير رانها و پشت بچه گذاشتند و دست بر چشم و گوش و بندهاي او كشيدند و فرمود: پسرم با من حرف بزن آن طفل زبان باز كرد و گفت :

اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شريك له و اشهد انّ محمداً رسول الله و سپس بر اميرالمؤمنين و ائمه اطهار (ع) صلوات و سلام فرستاد و وقتي به نام پدرش رسيد چشمهايش را بازكرد و سلام داد.

پس از آن حضرت عسكري (ع) به من فرمودند : عمه جان او را نزد مادرش ببر تا به او هم سلام كند و بعد او را نزد من بياور ، او را نزد مادرش بردم به او هم سلام كرد مادرش هم به او جواب داد و به من بازگرداند و من او را نزد پدرش بردم حضرت عسگري (ع) فرمود : روز هفتم ولادتش نيز بچه را نزد من بياور صبح روز 22 شعبان كه به خدمت امام (ع) رسيدم روپوش از روي او برداشتم ولي بچه را نديدم عرض كردم : فدايت گردم بچه چه شد؟ فرمود : او را به كسي سپردم كه مادر موسي فرزند خود را به او سپرد.

و به روايتي ديگر :

حكيمه گفت : صبح شد ، آمدم به امام حسن عسگري سلام عرض كنم و نشستم حضرت فرمود : «پسرم را بياور» مولايم را كه پارچه اي به دورش پيچيده شده بود نزد امام آوردم ، مثل دفعه پيش او را گرفت ، زبانش را در دهان او فرو برد مثل اينكه شير و عسل به او مي خوراند ، سپس فرمود : «پسرم سخن بگو» حضرت فرمود : «اشهد ان لا اله الا الله» و بر پيامبر ، اميرالمؤمنين و امامان صلوات الله عليهم اجمعين – تا پدرش درود فرستاد و مدح نمود ، سپس اين آيه را تلاوت فرمود :

«بسم الله الرّحمن الرّحيم وَ نُريدُ انّمنّ عَلي الذين استضعفوا في الأرض و نجعلهم ائمةً و نجعلهمُ الوارثين و نمكنّ لهُم في الأرض و نري فرعونَ و هافانَ و جُنودُ هُما منهم ما كانوا يحذروُن [2] [3]

اراده ما بر اين است كه بر ضعيف نگاهداشته شدگان زمني منت نهيم و آنان را پيشوايان زمين قرار دهيم و در زمين توانايي و اقتدارشان بخشيم و به فرعون و هامان و لشكريانش آن چه را در زمين كه از آن بيمناك بودند به دست اينان بنمايانيم و به ايشان بخشاييم.

خبر دادن امام (ع) از نزديك بودن تولد فرزندش و اينكه او حجت خدا در زمين است.

اين امر به علم امام برمي گردد و شكي نيست كه امام از گذشته و حال و آينده و تمام وقايع آنها مطلع است.خبر دادن امام از اينكه پسرش از نرجس خاتون متولد مي شود در حاليكه با وجود نزديكي وضع حمل ، هيچ آثار بارداري در آن بانو نبوده است شايد علت مخفي بودن اين امر نيز به همان علت مخفي بودن ساير موارد و جنبه هاي زندگي آن حضرت كه در روايات آمده برگردد.

اطلاع داشتن امام حسن عسگري (ع) از دل حكيمه ، وقتي درباره خبري كه امام (ع) به او داد ترديد كرد ، در نتيجه امام او را صدا زد و فرمود : «شتاب مكن» و باز اطلاع داد كه ولادت حجت خدا نزديك است. اين مطلب نيز به علم امام باز مي گردد.

كساني كه آن حضرت را در خردسالي ديده اند :

1-    غياث بن اسد مي گويد : از محمدبن عثمان عمري يكي از نواب اربعه و نمايندگان ولي عصر (عج) شنيدم كه مي گفت : هنگامي كه حضرت مهدي (عج) بدنيا آمد، از سر مباركش نوري به سمت آسمان اوج گرفت ، آنگاه به سجده افتاد در برابر پروردگار جبين به خاك سائيد سپس سر برداشت و چنين فرمود :

اشهدُ ان لا اله الا الله و الملائكة و اولوا العلم قائماً بالقسطِ لا اله الا هو العزيزُ الحكيم و انّ الدين عند الله الإسلامُ[4]

خداوند و ملائكه و صاحبان علم گواهي مي دهند كه خدايي جز او نيست ، او قائم به قسط است و جز او خداي مقتدر شكست ناپذيري كه ساخته و پرداخته اش خالي از هر عيب و نقص است هيچ خدايي نيست ، دين پذيرفته شده در نزد خداوند ، همانا اسلام است. محمدبن عثمان ضافه كرد : ولادت آن بزرگوار در شب جمعه بود.[5]

2-    احمدبن اسحق سعد اشعري در يك حديث طولاني از امام عسگري نقل مي كند كه از ايشان سؤال كردم : «يابن رسول الله! امام وخليفه بعداز شما چه كسي است؟»

امام (ع) به سرعت از جا برخاست و وارد خانه شد ، سپس در حالي كه پسر ماهرو و سه ساله را بهمراه داشت خارج شد و فرمود : «اي احمد بن اسحق! اگر تو در نزد خدا و ائمه احترام نداشتي اين پسرم را به تو نشان نمي دادم ، او همنام و هم كنيه رسول الله است و زمني مالا مال از ستم را از عدل و داد سرشار مي كند.[6]»

3-    معاويه بن حكيم و محمدبن ايوب بن نوح و محمدبن عثمان عمري گفتند : «چهل نفر در منزل امام عسگري بوديم ، حضرت پسرش را به ما نشان داد و فرمود : از اين به بعد اين امام شما و جانشين من است ، از او اطاعت كنيد و در امر دين اختلاف نكنيد كه هلاك خواهيد شد ؛ بدانيد كه از امروز به بعد او را نمي بينيد.» چن روزي از اين قضيه نگذشته بود كه امام عسگري از دنيا رفت.[7]

4-    امام صادق (ع) در مورد آيه «امّن يجيبُ المضطر إذا دعاهُ و يكشفُ السّوءَ و يجعَلُكم خُلفاءَ الأرض»[8]

چه كسي است كه وقتي درمانده اي از روي ناچاري او را مي خواند پاسخ گويد و گرفتاريش را از ميان بردارد و شما را جانشين در زمين قرار دهد؟ فرمود: اين آيه در مورد قائم آل محمد نازل شده است كه در مقام ابراهيم دو ركعت نماز مي خواند و دست به درگاه خدا بر مي دارد ، خداوند دعايش را اجابت مي كند و گرفتاري را بر طرف مي نمايد و او را خليفه روي زمين قرار مي دهد.[9]